in

Tamara (23) werd aan gerand tijdens rondje joggen op de Veluwe: ‘Denk niet dat jouw kind zoiets niet doet’

‘Waarom deed je niks?’, ‘Waarom heb je geen aangifte gedaan?’, ‘Waarom loop je dan ook alleen als vrouw?’ Tamara Schuurmans werd aan gerand tijdens een rondje hardlopen.

En hoewel niets in verhouding staat met de angst die ze op dat moment voelde, maken de reacties van haar omgeving het er nog erger op. ,,Mensen verschuiven het probleem, terwijl dat op geen enkele manier bij mij ligt.’’

,,Ik dacht in een split second dat het misschien een vriend was die een grapje uithaalde’’, vertelt Tamara Schuurmans uit Hierden.

Ze besluit zaterdagochtend 10 april een van haar vaste rondjes te gaan joggen, totdat ze door een voorbijfietsende jongen van rond de 14 in haar bil wordt geknepen.

,,Het ging zo snel dat ik helemaal niks deed en gewoon doorrende. Later las ik op internet dat dit een veelvoorkomende reactie is, je bent in shock.’’

Ze slaat een willekeurige weg in om de knijpende jongen en het bijbehorende groepje te ontlopen, maar na een paar minuten hoort ze de jongens opnieuw achter haar.

Dezelfde jongen komt naast haar fietsen, slaat op haar bil en stopt aan de overkant van de weg. ,,Toen werd het echt eng en ik raakte ik in paniek.

Ik ging harder rennen en dacht alleen maar: over 700 meter ben ik bij mijn zus, ik hoop dat ik dat haal.’’

Geen aangifte
Bij thuiskomst slaat de angst om in boosheid. ,,Waar haalde hij het lef vandaan om aan mij te zitten? Ik wist gelijk dat ik met die jongen en zijn ouders in contact wilde komen.

Via via zocht ik contact met de jongen en zijn vader. Ze moesten weten hoe onveilig en kwetsbaar ik me heb gevoeld en dat dit zorgelijk gedrag is.’’

Toch besluit ze geen aangifte te doen. ,,Dat vond ik een heel lastige keuze en ik wist niet waar ik goed aan deed. Hij is nog maar een kind.

Ik heb ervoor gekozen om het opvoedkundig te bekijken: hoe kan ik die jongen het beste duidelijk maken dat dit écht niet kan?

Ik heb tegen hem gezegd: ‘Ik kies er nu voor niet naar de politie te gaan. Deed ik dat wel, dan had je een groot probleem’.’’ Wel meldde Schuurmans het bij de wijkagent. Die gaat met de jongen in gesprek.

Wijkagent Pieter Eilander laat weten de jongen nog niet gesproken te hebben. ,,Dit soort incidenten heb ik nog niet eerder meegemaakt.

Dit gedrag is zeer zorgelijk, ook gezien de leeftijd.’’ Met dergelijke gesprekken hoopt Eilander te achterhalen waar dit gedrag vandaan komt.

Lees ook  Man deed 62 jaar alsof hij doof was om niet naar zeurende vrouw te luisteren

,,Is het één keer uit de bocht vliegen of is het structureel grensoverschrijdend gedrag? Als dat zo is, gaan we ook met hulpverleningsorganisaties om de tafel.’’

Stroom van reacties
,,Iedereen vindt er wat van dat ik geen aangifte heb gedaan’’, vertelt de fanatieke hardloopster. De reacties op haar keuze voor de melding zijn eindeloos, dat maakt het nog moeilijker, vindt ze.

,,De een vindt dat-ie zo hard mogelijk aangepakt moet worden, de ander begrijpt mijn keuze wel. Ik heb hier nu voor gekozen en ik heb mijn verhaal op sociale media en in de media gedeeld.

Ik hoop dat mensen zien dat dit ook hier in Hierden gebeurt en dat ouders alerter zijn op hun zonen, want denk niet dat jouw kind zoiets niet doet.’’

”Zo’n gesprek met de dader kan daarom soms juist meer effect hebben op de dader”
– Tamar Fischer, Universitair docent Criminologie, Erasmus Universiteit Rotterdam

Tamar Fischer deed als universitair hoofddocent criminologie onderzoek naar seksuele straatintimidatie en herkent de reacties die Schuurmans kreeg.

,,Het wel of geen aangifte doen is een lastige keuze. Het één is niet automatisch beter dan het ander, daarin moet de vrouw zelf kiezen wat haar het beste lijkt.

Aan randing is wel echt een delict, maar bewijs verzamelen kost veel energie en de straf die uit een aangifte volgt is niet per se iets waar de vrouw wat aan heeft.’’

,,Een onderling gesprek kan soms juist meer effect hebben op de dader’’, legt Fischer uit. ,,Hoewel ik niemand wil ontmoedigen om aangifte te doen, want het vraagt nogal wat van het slachtoffer en kan bovendien extra pijnlijk zijn als de dader geen begrip toont.’’

De reacties stopten niet alleen bij de aangifte en dat strooit extra zout in de wond bij Schuurmans. ,,Ik krijg geregeld de vraag: ‘Waarom deed je niks?

Het waren maar een paar jochies’. Dat is lekker makkelijk praten vanaf de zijlijn. Of ze zeggen: ‘Dan moet je daar maar niet alleen rennen of draag dan niet zo’n strakke legging’.

Dat vind ik onbegrijpelijk, dan zoek je naar externe excuses en verschuif je het probleem, terwijl dat op geen enkele manier bij mij ligt.’’

”Nu kijk ik continu over mijn schouder om te zien wat er achter me gebeurt.”
– Tamara Schuurmans

,,Met dit soort reacties moeten we als samenleving écht ophouden’’, stelt universitair docent Fischer resoluut.

,,Het is goed om niet naïef te zijn, ik leer mijn dochters ook dat ze niet overal alleen moeten fietsen. Maar we moeten naar een samenleving waar je als vrouw vrij kunt bewegen.

Lees ook  Wauw, zó ziet het meisje uit de Danoontje POWERRR-reclame er nu uit!

Het probleem ligt hier niet bij vrouwen, maar bij mannen. Daar hebben we te lang van weggekeken en daar is een cultuuromslag voor nodig.’’

Fischer voorziet dan ook een sleutelrol voor alle professionals: van leraren tot jongerenwerkers, van de conciërge tot de beveiliger in de club:

,,Zeg er wat van als je iets ziet gebeuren. Waarschuw, ga het gesprek aan en leg uit wat dit gedrag teweegbrengt.’’

Nare bijsmaak
Hoewel Schuurmans het incident snel achter haar wil laten, is het haar niet in de koude kleren gaan zitten.

Dinsdagochtend is haar vaste hardloopmoment, maar de week na het incident slaat ze die over. Aan het einde van de week raapt ze zichzelf bij elkaar voor een nieuw hardlooprondje, maar helemaal ontspannen is het niet meer.

,,Ik ga nog steeds alleen, dat is waar ik het meest van geniet. Maar nu kijk ik continu over mijn schouder om te zien wat er achter me gebeurt.’’

‘We worden geregeld nageschreeuwd’
Hardlooptijdschrift Runner’s World deed in 2017 onderzoek naar de veiligheidsbeleving van Nederlandse en Belgische hardlopers.

Meer dan de helft van de ondervraagden gaf aan last gehad te hebben van ongewenste opmerkingen of aandacht, in 99 procent van de gevallen afkomstig van mannelijke voorbijgangers.

17 procent van de geënquêteerden is weleens achtervolgd en 4 procent werd vastgepakt. 16 procent gaf aan omwille van de risico’s liever samen te lopen.

,,Als we met een groepje vrouwen langs de weg rennen, worden we geregeld nagetoeterd of nageschreeuwd.

Die automobilisten zien alleen een paar borsten rennen’’, vertelt de Harderwijkse Gea Doppenberg. Ze rent in haar woonplaats bij vrouwenloopgroep Maxima en traint nooit alleen.

,,Ik ren vooral voor de gezelligheid in groepsverband, maar het geeft ook een veiliger gevoel. Als een passant echt in mijn kont knijpt, is-ie nog niet jarig. We springen met zijn allen boven op zijn bast.’’

Voor atletiekvereniging Athlos uit Harderwijk komen dergelijke berichten onbekend voor. ,,Wij hebben nooit klachten ontvangen over straatintimidatie tijdens het hardlopen, maar dat komt ook omdat wij in groepen of tweetallen trainen’’, legt secretaris Marc Bezemer uit.

,,Als vrouw in je eentje in het bos hardlopen, is niet zo verstandig. Natuurlijk zou ik wensen dat het anders was, maar we leven helaas in een samenleving waarin zulke incidenten voorkomen.

Voor hetzelfde geld loopt het echt verkeerd af. Daarom zeggen wij bij Athlos: ga voor de veiligheid, ga samen.’’

Witte haai van maar liefst 1.606 kg op weg naar Europa na “verkeerde afslag”

Ambulancepersoneel achtervolgt bestelbus en helpt ’boef’ vangen