in

Politieagente deelt haar 112-gesprek met 10-jarig meisje, kippenvel!

De politieagente deelt een aangrijpende blog
Het is deze week de ‘Week tegen Kindermishandeling’. Om hier aandacht voor te vragen deelt politieagente Henrieke Schoonekamp een van haar ervaringen op de meldkamer. Een tienjarig meisje belde 112 en het gesprek bezorgde ons allemaal kippenvel.

Dit mag geen enkel kind meemaken.

Week tegen Kindermishandeling
Het is de Week tegen Kindermishandeling. Hiermee willen hulpinstanties het bewustzijn vergroten van de opties die er zijn voor zowel kinderen met een vervelende thuissituatie als omstanders die iets willen doen.

Onder het mom “niets doen is geen optie” proberen ze mensen op te sporen om meldingen te maken als ze kindermishandeling vermoeden en kinderen wordt geïnstrueerd de kindertelefoon te bellen.

Meldkamer
Om aan te tonen dat kindermishandeling daadwerkelijk aan de orde van de dag is, deelt politieagente Henrieke Schoonekamp een blog waarin ze vertelt over een angstaanjagend belletje naar 112.

Henrieke werkte op de meldkamer en kreeg telefoon van een jong meisje, die ze ongeveer 14 schatte. Het meisje vertelde fluisterend dat haar vader haar moeder aan het slaan was, het meisje zelf zat verstopt.

Politieagente
Henrieke stuurt drie wagens naar het huis toe, maar de tijd gaat tergend langzaam. “Vijf minuten zin er pas om. Het voelt als vijf uur.” In zo’n situatie tellen alle minuten, want de politieagente had geen idee wat er gaande was in het huis. Volgens het meisje werd haar moeder geslagen en was ze aan het overgeven, daarna werd het stil.

Dit kan van alles betekenen, dacht Henrieke. Ook waren er nog twee andere kleine kinderen in het huis. Hoewel Henrieke vanuit de meldkamer weinig kon doen behalve kijken naar waar haar collega’s zich bevonden, probeerde ze het meisje gerust te stellen en te kalmeren.

Lees de huiveringwekkende blog hieronder:

‘Kunnen jullie alsjeblieft heel snel komen, papa slaat mama!’ Aan de fluisterende stem te horen heb ik een meisje van een jaar of 14 aan de telefoon. Ze klinkt doodsbang. Ze geeft me haar adres.

Ik maak meteen een melding en zet deze op prio 1. Hier moet namelijk heel snel iemand heen. En terwijl mijn collega naast me drie politieauto’s naar het adres stuurt en ze toestemming geeft om met toeters en bellen te rijden, zie ik op een van de vele schermen voor mij dat die drie auto’s, door andere meldingen, nog niet in de buurt zijn. Ondertussen probeer ik om zo veel mogelijk informatie van het meisje los te krijgen en haar aan de lijn te houden. Ik vraag naar haar naam en hoe oud ze is. Ze zegt haar naam en dat ze tien jaar is en verstopt zit op zolder met een telefoon die ze ergens in huis zag liggen.‘Weet je waar je mama nu is?’ ‘Op de wc, ze moet overgeven.’ ‘En papa?’ ‘Beneden. Wat moet ik doen als hij boven komt?’, piept ze.

Lees ook  Sanne is 23 en verdient zesduizend euro netto

Ik zeg dat de politie onderweg is en dat ik met haar blijf praten tot de politie naast haar staat.‘Als papa boven komt, dan leg je de telefoon naast je neer, op de kop, dan ziet hij niet dat je belt, maar weet ik wat er gebeurt.’

Ik moet er werkelijk niet aan denken dat die man naar boven komt en haar wat aan doet. Ik kijk op het scherm waarop ik de politieauto’s zie rijden en wil ze wel naar voren duwen. Al weet ik dat de collega’s die naar de melding rijden er alles aan doen om er zo snel mogelijk te zijn.‘Heb je nog broertjes of zusjes?’ ‘Mijn zusje is acht maanden en mijn broertje twee jaar. Ze zijn beneden.’

Ook dat nog. Er zal toch niets met die kinderen gebeuren? En heeft de moeder medische hulp nodig?

Alles wat het meisje mij vertelt, type ik in het meldingenscherm en dat geeft mijn collega door aan de aanrijdende collega’s. Ze is nog maar tien, maar ze klinkt zo wijs. Veel te wijs voor haar leeftijd. Papa heeft geen wapens, hij slaat met zijn handen. Nee, ze heeft geen bloed gezien. Er is een grote hond, die zit in de achtertuin. Terwijl ik haar gerust blijf stellen door te zeggen dat we eraan komen, vertelt ze precies wat ik weten moet. Voor haar veiligheid, maar ook voor de veiligheid van de collega’s die aanrijdend zijn. ‘Waar blijven ze nou! Ze zitten toch vlakbij!’ Het meisje barst in huilen uit, maar probeert dit zonder geluid te doen. Ik bijt op mijn onderlip. Vijf minuten zijn er pas om. Het voelt als vijf uur. ‘Hij mag echt niet weten dat ik bel, dan wordt hij nog bozer’ snikt ze.

Ik zeg haar dat ik heel trots op haar ben. Dat ze haar moeder heel goed helpt en dat het zo goed van haar is om 112 te bellen. Gevoelsmatig kruipen de auto’s over het scherm, al weet ik beter. ‘Hij komt naar boven, hij komt naar boven!’

Lees ook  Heftig! ‘Ik beviel plots van een baby zonder dat ik wist dat ik zwanger was’

Fluisterend schreeuwen, het kan. M’n hart slaat over en ik vraag haar wat ze hoort. Het blijkt de deur te zijn van de woonkamer. Ze hoort haar moeder huilen. De man loopt de trap op en dan weer terug naar beneden. Het geweld lijkt dan gestopt te zijn, ze hoort niets meer. Maar niks horen kan ook wat anders betekenen. Nog nooit heb ik me zo machteloos gevoeld. Ik kan weinig doen achter al die schermen aan de telefoon. Ik kan alleen maar met haar praten.

De eerste politieauto nadert de plaats. ‘Ze zijn er bijna, echt waar’ zeg ik. Dat is niet helemaal waar, maar ik weet niet meer wat ik zeggen moet op deze kreet om hulp. Ik blijf met haar praten, haar geruststellen en informatie vragen over wat ze hoort. Dan zie ik de eerste politieauto de straat inrijden. En dat zeg ik haar. ‘Henrieke, ze zijn er hoor.’

‘Ik hoor stemmen beneden’ zegt ze angstig. ‘Ik denk dat die stemmen van de politieagenten zijn. Ze komen je helpen, en je moeder ook.’ ‘Er komt iemand de trap op, er komt iemand de trap op!’ Paniek in haar stem.

‘Henrieke, ze zijn er hoor, hang maar op’, zegt mijn collega naast me. Ik hang niet op. Ik hoor een vriendelijke vrouwenstem tegen het meisje praten. Dat moet een collega zijn. Een collega die ik wel kan zoenen. Ik vraag het aan het meisje. Of er een agente naast haar staat. Huilend zegt ze dat er iemand van de politie naast haar staat. Ik hoor de opluchting in haar stem. Ik zeg haar dat ik op ga hangen en dat ik zo trots op haar ben dat ze gebeld heeft. Als de verbinding verbroken is, voel ik ineens hoe moe ik ben.

Na lange tijd, als de collega’s wegrijden van het adres, bel ik ze op. Ik moet weten hoe het met het meisje is. En ik ontspan pas als zij me vertellen dat het goed met haar gaat. De vader wordt aangehouden, de moeder is niet gewond. De drie kinderen zijn ongedeerd. En het gezin krijgt hulpverlening toegewezen. Dankzij dat kleine dappere meisje op zolder.

Deze vrouw bevalt binnen 11 maanden tweemaal van een tweeling

Na Amsterdam en Utrecht ook intocht Rotterdam zonder zwarte piet