in

Moeder stoot met winkelkarretje tegen dat van andere vrouw, vraagt of ze oké is. Ogenblikken later staan ze beiden te huilen

De open brief van Nikki Pennington aan moeders die klagen over de terug naar school aankopen, is een perfecte herinnering dat je nooit weet wat andere mensen soms te lijden hebben.

Het was het eerste jaar dat Pennington schoolspulletjes moest kopen. Als je nog nooit in de terug naar school afdeling van je supermarkt bent geweest, begrijp je het misschien niet helemaal. Denk aan een uitverkoop in een elektronicawinkel, maar dan gevuld met notitieboeken en schrijfgerei.

Ze had zich mentaal goed voorbereid en had voordien zelfs nog even een koffie genomen om voldoende cafeïne binnen te hebben.

“Ik kwam goed voorbereid in mijn yogabroek en met Starbucks, klaar om de menigte af te vechten en de laatste twee rode schriftjes uit iemands handen te rukken”, schreef ze in een Facebookpost.

Maar toen ze haar eerste item van het lijstje nam, een setje van 24 kleurpotloden, kwamen de emoties naar boven. Ze legde de kleurpotloden neer en ging naar het rek met de schriftjes in de hoop dat dat minder emoties zou opwekken.

Toen ze de andere gang insloeg, ramde ze per ongeluk het winkelkarretje van een andere vrouw. Maar Pennington gelooft nu dat het niet zomaar een ongelukje was.

Lees ook  Video van hond die door baby wordt geslagen gaat viraal, maar om de foute redenen.

Ze wisselden een beleefde glimlach uit en begonnen door verschillende schriftjes te bladeren. De andere vrouw zuchtte en Pennington merkte het op.

“Ik vroeg of je oké was”, schreef ze in haar open brief. “Ik vraag mensen in de supermarkt doorgaans niet of ze oké zijn, maar op dat moment was je geen vreemde. Je was een collega-moeder die dezelfde sterke emoties had als ik.”

De andere moeder keek op en zei: “Nee, dat ben ik niet.”

Er viel meteen een zware last van de schouders van Pennington omdat ze nog altijd de emoties van de kleurpotloodjes aan het verwerken was.

Daar, in het midden van de afdeling schoolspulletjes, begonnen de twee moeders te huilen.

Ze deelden tot tranen toe bewogen hoe emotioneel het was dat hun kinderen voor de eerste keer naar school zouden gaan.

“We hadden beiden baby’s die onder onze ogen grote jongens werden”, schreef Pennington. “Beiden overmand door tranen, emoties en herinneringen en we beseften dat we zelfs niet wisten wat we precies moesten kopen.”

Lees ook  Moeder bekritiseerd omdat ze haar dochter laat trouwen. 22 jaar later hebben ze er allemaal spijt van.

Deze moeders beseften dat potloden, schriften en andere spullen op hun lijstje betekende dat er herinneringen zouden gevormd worden en dat hun kleine jongens groot werden, wat betekende dat ze hen moesten laten gaan.

Nadat ze een beetje gekletst hadden, gaven de twee vrouwen elkaar een knuffel en gingen verder winkelen, en ze voelden zich beiden een beetje minder alleen.

“Morgen zal ik toekijken hoe mijn zoon vertrekt met een rugzak die twee keer zo groot als hij is”, schreef Pennington. “Ik zal m’n tranen bedwingen tot hij uit het zicht is en besef dat opgroeien ook betekent dat je dingen moet laten gaan. Het betekent dat ik hem wortels moet geven en moet helpen om hem vleugels te vinden om te vliegen.”

Dan eindigde ze haar brief met een beleefde herinnering om niet neer te kijken op hysterische moeders in de afdeling schoolspulletjes. “Denk eraan dat op een dag jij het misschien bent.”

VIND JIJ DIT EEN HERKENBAAR VERHAAL? WAT WAS JOUW GEVOEL TOEN JE KIND VOOR DE EERSTE KEER NAAR SCHOOL VERTROK?

Moeder verlamd na veelvuldig lachgasgebruik

80 jarige man redt jongen van verdrinkingsdood. Ontdekt dan dat hij vader van kind 30 jaar geleden ook redde.