in

Jolanda (46) had twee zwakbegaafde ouders: ‘Kreeg een dreun als ik een suikerklontje pakte’

Hoewel haar jeugd met twee zwakbegaafde ouders haar veel misère bracht, is Jolanda de Zeeuw geen voorstander van verplichte anticonceptie voor ontoereikende ouders. ,,Ik ben blij dat ik er ben.’’

Ze is er duidelijk in. ‘Niks’ ziet ze in de vandaag gelanceerde petitie om vrouwen die bijvoorbeeld door een verstandelijke handicap niet voor een kind kunnen zorgen onder dwang voorbehoedsmiddelen te geven.

Ervaringsdeskundige Jolanda de Zeeuw (46) vindt het simpelweg ‘niet eerlijk’. ,,Hoe kan de overheid nu inschatten wie wel of niet een kind kan opvoeden?

Verstandelijk beperkte ouders kunnen het misschien best, als ze begeleiding krijgen. En hoogopgeleide intelligente ouders kunnen het misschien niet.’’

Het is een onderwerp dat Jolanda -kind van twee zwakbegaafde ouders- diep raakt. Want, zeker, heeft zij zich wel eens afgevraagd of ze er beter niet had kunnen zijn.

,,Ik heb door mijn ongelukkige start geen makkelijk leven gehad. Ik heb me lang onzeker, afgedankt en alleen gevoeld en heb daar, hoewel ik mijn leven nu op de rit heb, nog steeds wel eens last van

. Bij kleine dingen. Als ik een restaurant inloop, kan ik toch weer even het gevoel hebben dat ik er niet bij hoor, dat mensen me raar aankijken.’’

Vuilnisbakken
Jolanda komt uit precies zo’n gezin waar de petitie van de ‘Beraadgroep verplichte anticonceptie’ naar verwijst: hadden haar ouders ooit aan kinderen moeten beginnen?

Haar vader, leesmapbezorger, en haar moeder, huisvrouw, verwaarlozen hun drie dochters, geven hen niet genoeg eten, slaan erop los, en er is zelfs sprake van s*ksueel mis bruik.

Lees ook  Man heeft een deel van zijn snikkel laten amputeren na pijnvolle tweedaagse erectie

De drie kinderen worden uit huis geplaatst als school alarm slaat over Jolanda’s oudere zus die eten uit vuilnisbakken vist; Jolanda zelf is op dat moment nog maar 4.

Na het vertrek van de oudste drie blijven vader en moeder achter met hun jonge zoontje en krijgen ze samen nóg een dochter. Ook de twee jongsten worden uiteindelijk aan het ouderlijk toezicht onttrokken.

Jolanda herinnert zich nog allerlei akelige dingen. Hoe ze een dreun krijgt als ze uit pure honger een suikerklontje van het aanrecht pakt, hoe ze eropuit gestuurd wordt om samen met haar zus babykleren te stelen. ,,Nu klinkt het absurd maar als kind verbaas je je niet. Je weet niet beter.

Pas veel later begreep ik dat mijn ouders gedrag kopieerden dat ze kenden uit hun eigen jeugd, dat ze zoals dat dan heet ‘onmachtig’ waren, en dat mijn moeder eigenlijk alleen met een baby op de bank wilde zitten. Zodra kinderen een eigen wil kregen, wist ze zich er geen raad mee.’’

”Natuurlijk had ik mezelf een normale jeugd toegewenst, maar ik heb uiteinde­lijk toch iets van mijn leven kunnen maken”

Toch vindt Jolanda het leven zónder haar familie in eerste instantie zo mogelijk nog zwaarder. Ze wordt zonder haar zussen achtereenvolgens in een tehuis en pleeggezin geplaatst, krijgt op school te maken met pesterijen, en blijft zich afvragen waarom ze haar ouders niet mag bezoeken.

,,Ik heb lang gedacht dat het aan mij lag.’’ Waarmee ze maar wil zeggen: een thuis is belangrijk, zelfs als dat thuis verre van warm en gezellig is.

Lees ook  Meest ongemakkelijke video van 2019, Rapper Sjors met zijn nieuwe liefde!

,,Voor elk mens is het belangrijk onderdeel uit te maken van een geheel en dat is bij mij nooit zo geweest.’’

Vechtlust
Op basis van haar afkomst en angstige manier van doen schaalt een kinderpsychiater haar intellect in haar jonge jaren laag in.

Ze zal, concludeert hij, nooit een normale lagere school afronden. Jolanda: ,,Die opmerking las ik als puber in een rapport dat eigenlijk niet voor mijn ogen bestemd was en maakte een soort vechtlust in mij wakker.

Zo van: ik zal ze eens laten zien dat ze er naast zitten.’’ Zij, als meisje begonnen op een zmlk-school, rondt uiteindelijk een hbo-opleiding af, start haar eigen coachingpraktijk en helpt nu anderen die met seksueel geweld, mishandeling en verwaarlozing te maken krijgen.

”Ik hóéf niet in die jeugd te blijven hangen: ik bén dat meisje niet meer”

En dat alles is nu precies de reden dat ze zo’n gedwongen prikpil, waardoor kinderen als zij mogelijk niet meer geboren worden, pertinent afwijst.

,,Natuurlijk had ik mezelf een normale jeugd toegewenst, maar ik heb uiteindelijk toch iets van mijn leven kunnen maken. Door veel intensieve therapie weet ik dat ik een keuze heb.

Ik hóéf niet in die jeugd te blijven hangen: ik bén dat meisje niet meer.’’ Ook haar zussen en broers zijn best op hun pootjes geland.

,,Ik denk dat ik best mag concluderen dat we de spiraal van ellende hebben kunnen doorbreken en dat we blij zijn dat we er zijn.’’

Experts roepen iedereen op: slik vitamine D tegen corona

Kom vol met goudvissen gedumpt in park