in

Eva heeft tinnitus: “Het wordt nooit meer stil.”

Eva leeft al tweeënhalf jaar met twee gekmakend harde pieptonen in haar oren. Ze heeft gehoorbeschadiging die niet te genezen is.

Eva (35) leeft al tweeëneenhalf jaar met twee harde pieptonen in haar oren die nooit ophouden. Ze heeft tinnitus en dat is, hoe graag ze het ook zou willen, niet te genezen. Het idee dat de pieptonen nooit meer weg zullen gaan en ze nooit meer rust en stilte zal hebben, maakt haar gek. Ze is er zelfs depressief door geraakt. “Hoe kan ik zo verder leven?”

Een plotselinge piep
“Het begon allemaal vlak voor de Kerst van 2016. Ik had net gedoucht en toen ik weer was aangekleed, merkte ik dat ik een piep hoorde in mijn linkeroor. Zo hard, dat ik de televisie niet goed meer hoorde en mijn oor pijn begon te doen. Ik maakte me er niet al te druk om, want ik had wel vaker last gehad van mijn oren, als kind had ik vaak oorontstekingen. Ik was ervan overtuigd dat het de volgende dag wel over zou zijn. Maar het ging niet weg. Een paar dagen later ging ik toch naar de huisarts, ik begon me zorgen te maken. Zij stuurde me door naar de tandarts, omdat ze dacht dat mijn kaakgewricht niet goed zat; daar kun je oorpijn van krijgen. Ook moest ik neusspray gebruiken en pijnstilling nemen. Dan zou het vanzelf goedkomen. Bij de tandarts kreeg ik een opbeetplaat, een doorzichtig plaatje voor tussen mijn tanden, omdat ik volgens hem aan het ‘kaakklemmen’ was. Helaas bleek dit niet de oplossing: de nare piep en oorpijn bleven in de maanden erna aanhouden en ik kon nog steeds niet goed horen.

Omdat ik in de jaren ervoor al zo vaak bij de huisarts had aangeklopt met oorpijn, durfde ik niet nog een keer langs te gaan. Steeds werd ik weggestuurd met neusspray, maar dat loste niks op. Eind juni dat jaar ging het echt mis: er kwam opeens allemaal prut uit mijn oor. Mijn trommelvlies bleek gescheurd. Normaal gesproken geneest dit vanzelf binnen zes weken, maar bij mij niet. Pas toen werd ik doorgestuurd naar de kno-arts. Die wilde het eerst een tijdje aankijken, maar mijn trommelvlies bleef maar open. In november werd ik eindelijk geopereerd, maar de operatie mislukte en ik werd doorgestuurd naar een andere arts.”

Nog een piep
“Hij opereerde mij opnieuw en deze keer ging het gelukkig goed. Mijn gehoorverlies was na de operatie verholpen. Wel bleef de piep. Daar was ik al op voorbereid: mijn arts had me van tevoren verteld dat de pieptoon niet kon verdwijnen door de ingreep. Een paar weken later moest ik naar het ziekenhuis voor controle. Mijn linkeroor zag er goed uit en voor de zekerheid keken ze even in mijn rechteroor. In dat oor bleek mijn trommelvlies helemaal opgeblazen. Ook zaten er allemaal kleine scheurtjes in. De arts waarschuwde dat als hij niks zou doen, dit trommelvlies ook zou scheuren. Daarop werd een deel van mijn trommelvlies weggehaald, zodat er weer gezond weefsel kon groeien. Ik wist dat dit een vervelende ingreep zou zijn en dat ik de weken erna slecht zou horen. Maar daar bleef het niet bij. Na de operatie bracht mijn vader me thuis en in de auto merkte ik dat ik aan de rechterkant opeens óók een piep hoorde. Ik probeerde me er niet te veel van aan te trekken en zei tegen mezelf dat het kwam door het lawaai van de operatie. Ze gebruiken een afzuiger om de verdovingszalf voor de lokale verdoving te verwijderen en er wordt in je oor gesneden terwijl je wakker bent. Ik vergeleek het met het lawaai van een avondje uit: dan kun je de volgende dag ook een piep horen en die verdwijnt vanzelf.”

Het besef
“Drie weken lang lukte het mezelf ervan te overtuigen dat de piep in mijn rechteroor door de ingreep kwam, daarna knapte er iets in me. Ik weet het nog precies: het was de laatste zaterdag van juli, het was die dag heel warm. De piep was er nog steeds en ik besefte opeens dat ik mijn hele leven met de twee harde pieptonen zou moeten leven. Dat het nooit meer stil zou zijn. Dit idee maakte me zo gek, dat ik uit frustratie en boosheid een pan kapot heb geslagen. Vervolgens ben ik buiten een rondje gaan wandelen, zodat ik mijn woede een beetje kwijt zou raken. Toen ik weer thuiskwam, barstte ik in huilen uit. Hoe moest ik zo verder leven?

Lees ook  P*dofiel die 14-jarig meisje m*sbruikte hoeft niet naar gevangenis omdat ‘zij hem verleidde’.

Nooit meer rust
“Mijn kno-arts bevestigde dat de piep in mijn rechteroor niet meer zou verdwijnen. Alle oorontstekingen die ik heb gehad, hebben mijn oren zo beschadigd dat er tinnitus was ontstaan. De pieptonen hebben een grote invloed op mijn leven en hoe ik me voel. Voordat ik tinnitus kreeg, werkte ik in de psychiatrie en na een drukke dag vond ik het heerlijk om even helemaal niks te doen en stilte om me heen te hebben. Dat kan nu niet meer. De piep in mijn oren maakt me zo gek, dat ik er alles aan doe om die naar de achtergrond te krijgen. Zo heb ik altijd muziek aan, dag en nacht. ’s Nachts luister ik vaak naar natuurgeluiden, anders is in slaap vallen onmogelijk. Maar dan nog lig ik vaak tot laat wakker, omdat ik de indringende piep door de natuurgeluiden heen hoor. Ik ben een tijd heel laat naar bed gegaan, omdat ik dacht dat ik toch niet in slaap zou kunnen vallen. Gelukkig heb ik nu slaapmedicatie gekregen die goed werkt. Anders zou ik elke nacht wakker liggen.”

“De tinnitus heeft ook veel invloed op mijn sociale leven. Als ik bijvoorbeeld naar een restaurant of concert ben geweest, heb ik na die tijd meer last van de piep in mijn oren. Voor mijn gevoel is de piep na die tijd harder, hoewel dat niet echt zo is. In een restaurant verdwijnt de piep naar de achtergrond door al het andere geluid. Fijn, maar als ik daarna weer alleen thuis zit, zijn de pieptonen voor mijn gevoel veel heftiger. Daarom vermijd ik sociale activiteiten. Gelukkig heb ik twee goede vrienden die me vaak overhalen toch mee te gaan. Ze zeggen dat ze zien dat het me toch goed doet om leuke dingen samen te doen. Daarom probeer ik met ze te blijven afspreken. Ook ga ik vaak even naar mijn ouders toe. Zij wonen gelukkig heel dichtbij. Dan puzzelen we samen. Dat leidt me af van het geluid in mijn oren.”

Boos en verdrietig
“Dat ik nooit meer rust heb in mijn hoofd, heeft ervoor gezorgd dat ik ernstig depressief ben. Ik ben continu boos en verdrietig. Boos omdat ik zo graag zou willen dat ik met de tinnitus zou kunnen omgaan, en verdrietig omdat ik nog maar 35 ben en de rest van mijn leven met twee harde pieptonen in mijn oren moet leven. Op mijn werk kon ik me niet meer concentreren en daarom ben ik minder gaan werken. Uiteindelijk moest ik helemaal stoppen. Een flinke klap, want ik werkte juist graag. In mijn linkeroor heb ik een irritant harde pieptoon van 6000 Hertz. Aan de rechterkant is die iets lager. Bij beide tonen is de hoogte continu hetzelfde en ik hoor de piep de hele dag door. Het stopt nooit. Het lastige is dat niemand iets aan mij ziet. Ik ben niet ziek en ga niet dood aan tinnitus, maar heb er wel vreselijk veel last van. Veel mensen begrijpen niet welke invloed tinnitus op je leven heeft. Ook snappen sommigen niet waarom ik niet gewoon aan het werk ben, omdat mijn operaties al achter de rug zijn. Soms laat ik mensen het geluid horen dat ik hoor. Dan zeggen ze al snel dat ik het af moet zetten, omdat het zo vervelend is. Maar ik kan de pieptonen in mijn hoofd niet uitzetten. Ze gaan 24 uur per dag door. Als ik het echt niet meer trek en bijvoorbeeld de radio ook niet meer helpt, doe ik oordopjes in om zo muziek te luisteren en ga ik wandelen.”

Eindelijk begrip
“Omdat mijn depressie momenteel zo erg is dat ik het leven soms niet meer zie zitten, ben ik begonnen met een dagbehandeling. Daar ga ik drie dagen per week naartoe. Het zorgt ervoor dat ik me niet verstop in mijn huis, wat je met een depressie wel snel doet. Ik leer er door therapieën hoe ik deal met mijn frustratie, hoe ik mijn grenzen kan aangeven en hoe ik met mijn situatie kan omgaan. Wat goed helpt, is praten met de andere mensen van de dagbehandeling. Zij weten niet precies wat ik meemaak, want ze hebben geen tinnitus. Maar iedereen heeft wel een depressie, dus we begrijpen elkaar. We motiveren elkaar om het vol te houden. Ik slik ook medicatie tegen mijn depressieve gevoelens. Het is belangrijk dat mijn depressie behandeld wordt en als ik weer stabiel genoeg ben, moet ik zo snel mogelijk beginnen met een behandeling voor tinnitus om te voorkomen dat ik opnieuw depressief raak.”

Lees ook  Johnny de Mol is vader geworden en deelt prachtige foto van zijn kindje op Instagram

Muziektherapie
“Tinnitus is niet te genezen, maar er zijn wel behandelingen om het dragelijker te maken. Ik wil, als mijn depressie wat minder is, graag beginnen met muziektherapie. Dat begint met een intake, waarbij ze een hoortest doen en er een kno-arts in mijn oren kijkt. De muziektherapie bestaat uit negen sessies van vijftig minuten. Elke sessie wordt de pieptoon opgemeten en daarna hoor je muziek. Het doel is om je brein als het ware te resetten zodat je de normale geluiden om je heen beter hoort dan de pieptoon. Dit alles gebeurt binnen vijf dagen. Mijn intake staat aan het eind van deze maand gepland. Ik heb goede hoop dat deze therapie mij kan helpen. In Duitsland hebben ze er al veel onderzoek naar gedaan en het schijnt goed te helpen. In Nederland is ook een onderzoek gestart. Omdat dit nog niet is afgerond, wordt de therapie helaas nog niet vergoed. Maar ik hou van muziek en deze vorm van therapie spreekt me aan, dus ik ga ervoor.”

Kracht om door te gaan
“Hoewel het op dit moment nog niet goed met me gaat, heb ik er wel vertrouwen in dat ik uiteindelijk beter met de tinnitus om kan gaan. Als de muziek- therapie niet werkt, ga ik andere behandelingen proberen. Sinds een paar weken werk ik ook weer een halve ochtend op de dinsdag.

Daarnaast geeft mijn nichtje van vijf maanden mij de kracht om door te gaan. Ook familie en vrienden staan altijd voor me klaar en via Facebook heb ik mensen leren kennen die hetzelfde meemaken. Zij snappen hoe moeilijk het is en dat is fijn, omdat niet iedereen begrijpt hoeveel invloed tinnitus op je leven kan hebben. Voor anderen die ook last hebben van een piep heb ik als tip om veel buiten te zijn op plekken waar veel omgevingsgeluid is. Daarnaast kan het helpen om afleiding te zoeken door leuke dingen te doen met familie en vrienden. Dat werkt bij mij in elk geval goed. Ik hoop dat mijn depressie snel verdwijnt, dat ik uiteindelijk beter om kan gaan met de pieptonen en dat ik gewoon weer elke dag mijn werk kan doen.”

WAT KUN JIJ DOEN ALS JE TINNITUS HEBT?
Als je denkt dat je tinnitus hebt, kun je het best naar de huisarts gaan. Die kan je adviseren en doorverwijzen. Helaas is het niet te genezen, maar je kunt wel proberen de klachten te verminderen. Volgens de stichting Hoormij zijn er een aantal instanties, zoals GGMD, die je kunnen helpen om beter met tinnitus om te gaan. Maar er zijn ook dingen die je zelf kunt doen. Zoek voldoende afleiding, zodat het vervelende geluid naar de achtergrond verdwijnt. Spanning en stress zorgen voor extra druk in het binnenoor. Het resultaat: de tinnitus-klachten verergeren. Zorg er dus voor dat je zo ontspannen mogelijk bent.

HOE KUN JE TINNITUS VOORKOMEN?
Volgens Saskia Kloet, programmamanager Gezond Gehoor van Veiligheid NL, is de meest voorkomende oorzaak van tinnitus langdurige blootstelling aan te hard lawaai of één heel hard geluid. Andere oorzaken zijn psychische trauma’s, beschadigingen in het oor door bijvoorbeeld infecties, maar ook ziektes als bloedarmoede. Voorkomen is beter dan genezen: luister niet te vaak of te lang naar harde muziek. Tot 88 decibel (dat is zo’n tweederde van je volumebalk) is een veilig volume om muziek te luisteren en filmpjes te kijken op je tablet of telefoon. Op nieuwe apparaten kun je vaak een volumebegrenzer aanzetten, dan komt het volume sowieso niet boven de 85 decibel uit. Draag tijdens het stappen en op festivals oordopjes met muziekfilter. Alleen het gepraat van mensen in een kroeg zorgt al voor 88 decibel aan geluid. Met muziek erbij zit je hier dus al boven. De muziekfilter zorgt ervoor dat je gewoon nog kunt genieten van de muziek.

19 mensen aan wie de natuur een ongelooflijke magnetische blik heeft gegeven

Pommeline van Temptation Island VIPS heeft een compleet nieuw kapsel