in ,

Elisabeth redde een hondje: De tranen stroomden over mijn wangen

In november 2011 werd ik, Elisabeth van den Hemel, 65 jaar. Mijn man, Wil, en ik woonden een klein jaar in Spanje aan de Costa Blanca.

Voor deze speciale dag waren vrienden uit Nederland overgekomen en bleven bij ons logeren. De dag voor mijn verjaardag gingen we met ons zessen lunchen in Jalon, een lieflijk plaatsje met wat bergen eromheen en ongeveer 20 kilometer van de kust.

Op het terras van het Restaurant Rio Rau hadden we een gezellige en lekkere lunch. Tijdens de lunch had ik al een paar keer mijn oog laten vallen op een echte Spaanse mevrouw.

Ze had van dat mooie zwarte achterover gekamde haar en een sierlijke gouden speld met schitterende steentjes erin.

Zij wandelde af en toe over het terras en op haar schouder lag een heel klein zwart hondje. Ik kon mijn ogen niet van deze dame en haar hondje afhouden.

Tijdens de koffie hield ik het niet meer en liep ik op de vrouw af en zei in mijn gebroken Spaans: „Hola, este perro es bonito” (wat een schattig hondje). Zij antwoordde: ¨Este perro no es mi perro.¨ (Dit is niet mijn hond)

In het begin begreep ik niet zo veel van haar snelle uitleg, maar na een tijdje had ik door dat ze dit hondje gevonden.

Lees ook  Studies beweren dat mannen pas na hun 54e levensjaar volwassen worden!

Hij zat in het hok waar ze de stoelen stallen die ze in de winter niet nodig hebben. Ik ging met haar naar dat schuurtje achter het restaurant. Onder de deur was een flinke opening voor de ventilatie.

Het hondje moet onder de deur gekropen zijn en is daar gaan blaffen, omdat hij honger had. Na deze ontdekking liepen de Spaanse dame en ik samen het terras op.

Wil werd ook een beetje nieuwsgierig en kwam erbij staan. Ik vertelde hem het verhaal en hij had meteen door dat ik dat hondje wel wilde. Maar… we hadden net twee maanden geleden een nieuwe bruine labrador gekregen – Zaras van 4 maanden.

Wil keek mij aan en zei ineens: „Je krijgt dit hondje voor je verjaardag.” Ik vroeg meteen aan de Spaanse dame, terwijl ik naar het hondje wees: „Es possible adopción?” (Is adoptie mogelijk?)

In no time had ik dat kleine schattige zwarte hondje in mijn armen en de dame was verdwenen. Daar stond ik dan met een nieuw hondje, zielsgelukkig en de tranen stroomden zomaar over mijn wangen.

Terwijl ik nog een beetje beduusd met ons nieuwe hondje op het terras stond en al onze vrienden het hondje kwamen aaien, kwam de ober naar ons toe.

Lees ook  6 maanden oude baby krijgt Herpes door onschuldige kus

Hij vertelde dat de kok in de keuken het hondje een beetje water en kip had gegeven. Wij gingen naar de keuken en maakten kennis met de vriendelijke kok.

Ik vroeg de kok of hij enig idee had wie die mevrouw was en of hij wist dat hier in de buurt een nest met honden was. Maar daar had hij geen antwoord op.

Terwijl we in de keuken stonden te praten, kwam ik op het idee om mijn hondje meteen een naam te geven, maar dan wel een Spaanse naam.

Misschien een naam uit de streek van Jalon. De kok kwam met het idee om dit hondje naar de hoogste berg in de buurt te noemen: Aixa.

Tevens betekent de naam Aixa : koningin van Granada. En jahoor, met algemene stemmen werd de naam Aixa goedgekeurd.

4 oktober aanstaande wordt Aixa 10 jaar. Wij wonen nog steeds met heel veel plezier in het mooie Moraira aan de Costa Blanca. Vanaf het begin was en is Aixa nog steeds echt mijn hondje.

Ik noem haar dan ook vaak: ’Mijn cadeautje’

Dode gevonden in woning Noordwijk na melding steekpartij

Man in Den Haag doodgevroren na avond drinken bij buurman