in

Dit fragiele meisje omarmt deze ezel. Dan heeft er een klein wonder plaats!

Tracy en Julian Austwick uit Engeland wachten met spanning op de geboorte van hun tweeling. Echter, een tijd voor de vooropgestelde datum krijgt Tracy contracties. De baby’s worden na 26 weken zwangerschap geboren. De gevolgen voor een van hen zijn zeer ernstig.

De kleine Amber heeft na de geboorte ademhalingsproblemen dus voeren de dokter een spoedtracheotomie uit. Ze maken een gaatje in haar keel die haar laat ademen. Daarmee is haar leven gered maar de ingreep heeft ook een belangrijke consequentie: het meisje zal stom blijven.

Naast niet kunnen praten heeft het meisje ook problemen met haar spierontwikkeling en met coördinatie. Dit is het gevolg van de hersenverlamming bij de geboorte. Ze deed er daarom veel langer over om te beginnen kruipen in vergelijking met andere baby’s. Voor Tracy en Julian was dit zeer moeilijk te aanvaarden.

Toen kwam een vriend langs die hun een idee gaf waar ze nog niet aan hadden gedacht. Wat denken jullie van therapie met dieren? Ze onderzoeken de mogelijkheid en ontdekken het Ezelverblijf van Birmingham. Hopend op een oplossing, gaan ze samen naar het centrum.

In het Ezelverblijf leren ze Shocks kennen, een ezel uit Ierland die eerder zwaar werd mishandeld. Het dier werd enkele jaren voordien gered. Op dat moment had hij een touw strak rond de nek dat hem wonden en zweren had gegeven. En als dat nog niet genoeg was, zijn vreselijke eigenaar had vervolgens bleekmiddel over de wonden gegoten. Shocks had een vreselijk leven totdat de redders van het centrum hem bij de eigenaar weghaalden.

Lees ook  Niet voor mensen met gevoelige maag: ‘Dokter Pukkel’ toont in filmpje wat er uit dit gigantische gezwel komt

Na drie jaar was Shocks eindelijk voldoende gekalmeerd en geduldig genoeg om met kinderen met bijzondere behoeften te werken. Toen Amber die dag aankwam, was hij klaar om zijn nieuwe vriendinnetje te leren kennen.

Toen gebeurde er een wonder. De beiden hadden onmiddellijk een diepe verbinding. Het dier boog zijn hoofd en Amber, die veel kleiner was, gaf zijn hoofd een knuffel. Beetje bij beetje leerde ze hoe ze de ezel kon berijden. Hun samenzijn gaf moed, ze verwachtten niets van elkaar buiten begrip en aanvaarding. Amber voelde zich zo gemotiveerd dat ze haar spieren begon te ontwikkelen. Na een tijdje kon ze zelfs helemaal alleen wandelen. Haar ouders waren verbluft en immens dankbaar.

Toen Amber drie werd, vertelden de dokters dat het mogelijk was om een apparaatje in haar keel in te planten waardoor ze zou kunnen spreken. Ze vertelden erbij dat niet alle patiënten leren te spreken met het apparaat en dat Amber misschien nooit een woord zou uiten. Alles was compleet onzeker, maar de ouders dachten dat het toch de moeite loonde om het te proberen.

Na de operatie vlogen de dagen voorbij en Amber sprak nog steeds niet. Niets kon haar aan het spreken brengen en het leek erop dat ze het apparaat niet kon gebruiken. Haar moeder, Tracy, was de wanhoop nabij. Toen dacht ze: En als we het nu eens proberen in de buurt van Shocks? De ezel had haar al geholpen bij het leren lopen, dus misschien ook bij het spreken…

Lees ook  Vergeet hoestdrank, chocola helpt echt tegen hoesten

Zo gezegd, zo gedaan. Amber ging op therapie bij Shocks, maar deze keer met het apparaat. De dingen namen hun normale gangetje. Amber streelde het dier, ging erop zitten en ze speelden samen. De dag eindigde en Amber nam afscheid van het dier. Toen opende ze voor het eerst haar mond en zei, “Ik hou van je, Shocky.”

Tracy en Julian konden hun oren niet geloven. Amber praatte! Voor het eerst hoorde ze haar stem en de ontroering was alom.

Daarna leerde Amber het spreekapparaat perfect te gebruiken. Haar vooruitgang verbaasde de dokters en haar ouders enorm, wetend dat Amber nog erg jong was en normaal veel meer aandacht nodig had om zich te ontwikkelen. De ouders waren dolblij, en dat allemaal dankzij Shocks!

Er zijn dingen die niemand kan verklaren, zoals de connectie tussen mens en dier en de onverwachte doeltreffendheid van therapieën met dieren.

Voor Julian, de vader, is dit verhaal nog specialer omdat beiden een vreselijk verleden achter de rug hadden en ze elkaar nu wederzijds konden helpen. “Ik denk dat ze elkaar genezen hebben,” meent hij. Wij denken er hetzelfde over! Ontroerend, niet?

Deel dit verhaal op Facebook!

Deze moeder publiceert een foto van haar baby. Wat later overlijdt de baby en iedereen had het kunnen weten.

Dit is waarom je beter geen bananen eet op een nuchtere maag!