in

Amersfoortse Minke zoekt haar ouders en vindt een Chinees zusje in Denemarken

De zoektocht naar biologische ouders in China, levert een Chinese zus in Denemarken op. En dan krijg je opeens een berichtje van een commerciële DNA-bank.

De databank waar je een week geleden redelijk zakelijk achter de computer je DNA-gegevens hebt geüpload, met de gedachte: ‘ik kan het altijd proberen.’

,,Ik geloofde er helemaal niets van. Een match? Met iemand waarmee ik 39,4 procent van mijn DNA deel? Een zus?

Het is bijna onmogelijk om je Chinese familie überhaupt terug te vinden en ik had binnen een week een positief bericht. Ik was ook helemaal niet op zoek naar een zus.

Ik was op zoek naar mijn ouders. Wat moest ik met een zus?’’, vertelt de 22-jarige Minke Engbers uit Amersfoort, die nu inmiddels drie maanden later de Deense Ida uitgebreid heeft ontmoet en in haar hart heeft gesloten.

Studiereis
,,Altijd had ik mezelf al voorgenomen ooit mijn biologische ouders te gaan zoeken. Ik ben geadopteerd toen ik negen maanden was.

Uit een kindertehuis in Lanxi in de provincie Zhejiang in China. Als baby van hoogstwaarschijnlijk een kleine week oud werd ik buiten te vondeling gelegd.

Natuurlijk ben je in je achterhoofd altijd benieuwd naar wat er vroeger precies is gebeurd. Naar het verhaal van je ouders, maar echt actief op zoek gaan naar mijn geschiedenis, dat had lange tijd niet zo mijn aandacht. Totdat ik twee jaar geleden op studiereis was in China.’’

Minke, die Chinastudies studeert aan de universiteit in Leiden, zit op haar hotelkamer in Xiamen in het zuiden van China als ze onverwacht een Facebookberichtje krijgt.

Een Chinese jongen denkt dat hij haar broer kan zijn. ,,Ik had zo mijn vraagtekens. Via Facebook zijn veel Chinezen en geadopteerde Chinezen op zoek naar familie.

Heel snel bleek dat onze verhalen en bijbehorende data teveel verschilden. Ik had het er ook met niemand over. Liet het wat van me afglijden. Maar toch, op de achtergrond, bracht het wat bij me teweeg.

LEES OOK!
Regering: blijf binnen! Ondertussen op de Amsterdamse Dappermarkt…

En kwam langzaam de behoefte om mijn ouders te vinden. Toen ik datzelfde jaar in mijn eentje ging backpacken in China besloot ik langs te gaan in het dorpje waar ik te vondeling ben gelegd.’’

Briefje
Minke laat zich verwonderen door het boerenlandschap van weilanden en lemen huizen. Kippen en varkens lopen naar willekeur over de onverharde weggetjes.

,,Het was moeilijk voor te stellen dat ik daar dus als baby ergens ben neergelegd. Ik weet nog dat het behoorlijk warm was die dag.

Uiteindelijk besloot ik een briefje achter te laten. Waarin ik uitlegde op zoek te zijn naar mijn biologische ouders.

Op het gemeentehuis was een prikbord. Daar, achter glas heb ik het opgehangen. En toen ben ik weer gegaan.’’

Na die eerste concrete stap op weg naar hopelijk ooit een ontmoeting met haar Chinese familie, kunnen nieuwe stappen niet uitblijven.

Opnieuw via Facebook ontdekt ze dat er per Chinese provincie besloten groepen bestaan waar adoptiekinderen hun zoektocht beginnen.

Wie wil kan zijn foto met oproep op een poster laten plaatsen, die vervolgens door vrijwilligers in de betreffende provincie wordt verspreid.

Een relatief eenvoudige manier om die speld in de hooiberg naar boven proberen te krijgen. Het levert Minke uiteindelijk zes reacties op van mensen die denken mogelijk verwant te zijn.

Een daarvan lijkt gezien de gegevens aardig in de buurt te komen, maar inmiddels weet de China-studente beter.

Dna
,,Uiteindelijk besloot ik ook mijn dna aan te bieden bij een speciale databank. Ik had van dat hele systeem nooit eerder gehoord, maar er gaat echt een wereld voor je open.

Ik zie me nog in de keuken staan. Moest ik in zo’n potje spugen en dat opsturen naar 23andme, een bedrijf in Amerika.

Via de computer krijg je dan een document teruggestuurd waarin je dna in allemaal cijfers is uitgeschreven.

LEES OOK!
Bizarre folder gaat rond in christelijk dorp met tips voor genezing corona

En de bijbehorende uitslag. Ik had geen match, maar nu ik mijn dna eenmaal zelf in handen had, kon ik het eenvoudig ook insturen naar andere databanken.

Zoals MyHeritage.nl, dat ook veel gebruikt wordt voor stamboomonderzoek. En ja, toen kwam dus binnen een week de uitslag over mijn zus.’’

Twijfel
De Deense Ida Mogensen die dezelfde uitslag binnen krijgt, trekt als eerste de stoute schoenen aan en neemt contact op met haar tot dan toe onbekende jongere zus.

Negen maanden blijken ze te schelen. ,,Dat is ook de reden waarom ik in het begin een beetje twijfelde. We zitten wel heel erg dicht op elkaar’’.

Weeshuis
Maar na de eerste Facebook- en app-berichten over en weer kan het niet meer missen. Ida blijkt in hetzelfde weeshuis te hebben gezeten. Nota bene in dezelfde tijd als Minke.

Allebei werden ze in september 1998 geadopteerd. ,,Hebben die verzorgers dan nooit gezien dat wij zusjes waren? Wel heel zielig als je daar over na denkt. We lagen gewoon een kamer van elkaar vandaan.’’

Na drie maanden van intensief social media contact en facetimen besluiten de kersverse zussen elkaar te ontmoeten in Denemarken. Samen met hun naaste familie. Het wordt een feest van herkenning.

”We zijn allebei vrij rustig en introvert. En houden van de natuur.”
– Minke Engbers

,,We zijn allebei vrij rustig en introvert. En houden van de natuur. En ja, wel lijken ook uiterlijk behoorlijk op elkaar. Samen hebben we een videoboodschap opgenomen in het Chinees.

Want dat spreekt zij ook. We hopen daarmee nu samen onze ouders te vinden. Het verlangen hun verhaal te horen is alleen nog maar sterker nu.

Waarom werden we te vondeling gelegd? Had het te maken met de één-kindpolitiek? Dan zouden we dus nog een broer of zus moeten hebben.’’

Eerste problemen voor Marco Borsato dienen zich al aan

Kaars die naar vagijn ruikt binnen uur uitverkocht