in

Als de artsen zien hoe de vrouw de luiers van haar pasgeboren baby vervangt verbieden ze haar hem mee naar huis te nemen. Ze denken dat ze hem zal doden.

Anna Bachur uit Iwazewitschy in Wit-Rusland moet haar leven lang al voor alles vechten. Meteen na haar geboorte werd ze voor adoptie afgestaan. Haar armen en benen zijn niet goed ontwikkeld en ze heeft geen vingers en geen polsen.

Anna brengt haar hele jeugd in een weeshuis door. Alhoewel ze weet dat het onwaarschijnlijk is, hoopt ze toch ooit eens bij haar ouders te wonen, maar die willen niets meer met haar te maken hebben.

Dan besluit ze haar geluk niet meer van anderen af te laten hangen. Ze werkt hard om onafhankelijk te zijn. Ze leert hoe ze een computer moet bedienen, begint te schilderen en zelf haar leven in te richten. Na jaren heeft ze haar leven opgebouwd en ontmoet ze een man die haar gelukkig maakt: Anatoli.

Anatoli heeft het ook niet makkelijk gehad, lijdend aan de late gevolgen van kinderverlamming. Het koppel is voor elkaar bestemd. In 2008 trouwen ze. Op een dag is Anna zwanger! Maar uitgerekend haar artsen verstoren de voorpret omdat ze een abortus aanraden. Anna weigert omdat ze weet dat zowel haar handicaps als die van haar man niet overerfbaar zijn en ze dus prima kansen hebben op een gezonde baby.

Lees ook  Jeroen verliest beide ouders én echtgenote voor 30e: ’Nachtmerrie’

De hele tijd proberen de artsen Anna te bewegen haar zwangerschap te onderbreken. Maar ze is veel te gelukkig, en met recht: in juli 2015 brengt ze een gezonde jongen ter wereld, Kostia. Anna en Anatoli zijn dolgelukkig. Maar weer schijnt het geluk zich tegen hen te keren, want de artsen zeggen plotseling dat ze Kostia niet mee naar huis mogen nemen.

Anna stort in. Sociaal werkers en doktoren willen de verse ouders bijbrengen dat ze niet in staat zijn voor hun kind te zorgen. Men is bang dat Kostia bij hen gewond zal raken en zal sterven. De jongen moet aan een “normale” familie gegeven worden.

Anna heeft al in het weeshuis voor kinderen gezorgd en weet dat ze het kan. De artsen willen het echter niet geloven.

Maar Anna en Anatoli zijn vastbesloten voor hun zoon te vechten. Ze nomen contact op met lokale politici en medici.

Lees ook  Vader werd ervan beschuldigd iets vreselijks in de ogen van z’n baby gewreven te hebben.

Kort daarop wordt door een nieuwsagentschap onderstaande video gepubliceerd en leeft het hele land met deze familie mee.

Het stel doet alles om te bewijzen dat ze goede ouders zullen zijn. Veel mensen denken dat ze geen kind zouden moeten hebben, maar ze hebben een overweldigende hoeveelheid steun. Tenslotte wordt de druk op de autoriteiten zo groot dat ze toegeven. Eindelijk mogen Anna en Anatoli de kleine Kostia mee naar huis nemen.

Anderhalf jaar na deze slag is alles voor elkaar. Het gaat prima met Kostia. Sociaal werkers bezoeken de familie af en toe, maar het is overduidelijk dat ze het prima doen.

Het hele land is ontroerd door het verhaal. Steeds weer komen de Bachurs in talkshows (in het Russisch en Wit-Russisch).

Anna en Anatoli bewijzen elke dag dat ze prima voor Kostia kunnen zorgen. Dit gezin heeft zo hard voor hun geluk gevochten dat ze meer dan verdiend hebben eindelijk van het leven te genieten!

Moeder bekritiseerd omdat ze haar dochter laat trouwen. 22 jaar later hebben ze er allemaal spijt van.

De moeder zit op de bank te zingen. Maar let op de man met de popcorn. Bij 3:05 viel mijn mond open.